Yeniden Doğan ve Doğurulanlara...

Bazen acılar öyle çekilmez olur ki...Hayatımızın sıfır noktasına, kendimizi en güvende hissettiğimiz yere dönmek isteriz.Bu yüzdendir,  en büyük acılarda cenin pozisyonuna geçip, soyutlanışımız. Sessizliğe olan açlığımız ve sonrasında duymak istediğimiz tek sesin annemiz oluşu...

İlk onu arayışlarımız...

Açlığımızı hissetmememiz ve annemizin bizi doyurma çabaları...Yürürken sendeleyişlerimiz...

Tutacak bir el bulmak için çırpınışlarımız...

Psikologların ‘’çocukluğa inme ‘’ nedenlerinden biri de bu sanırım. Aslında tüm cevaplar çocuklukta gizli.Düşünsenize... Önce derin bir nefes alırsınız sonra bir ağlama gelir ve bağıra bağıra ağlarsınız. Yanınızda mutlaka sizi saracak sevgi dolu bir kucak olur. Biraz olsun rahatlarsınız. Bir süre herkes elinizden tutar, birlikte yürürsünüz , hatta koşarsınız. Sonra artık güçlendiğinizi hisseder önce birkaç kere düşer , sonra daha sağlam basmaya gayret eder ve kendiniz de yürümeye , koşmaya başlarsınız..

Siz acılarınızdan yeniden doğmaya çalışırken, neden anneniz sizin acılarınızla sizden daha çok acı çeker anlarsınız. Çünkü anne siz yeniden doğmaya çalışırken sizi yeniden doğurandır...

Yeniden doğabilen çocuklara ve yeniden doğurabilen annelere itafen...